Otobüslerdeki “tehlike anında kolu el ele çeviriniz” (ki bööle bile yazmıyo) yazısını her gördüğümde otobüsteki herkesin elele tutuşup, ve birinin lider olup kolu onun çevirmesi gerektiğini sanırdım. Bir de herhalde kapıya gelindiğinde mutlaka zile basılmasını gerektiğini sanıyordum ki,boyum yetişmediğinden duvara parmağımı basıp “zelllll” diye bağırırdım filmlerde Kızılderililere yerli dendiği için onları Türk sanırdım bi keresinde, 3-4 yaşlarındayken, mutfağa girmiştim ve ömrümde ilk defa kadayıfla karşılaşmıştım: annem kadayıf yapmıştı ve ben de kadayıfı babam zannettim çünkü babam kıllı bir insandı ve annemin babamı öldürdüğünü sonrada yemek yaptığını düşünmüştüm, babamın piştikten sonra kıllarının o hale geldiğini zannedip babam eve gelene kadar mutfakta oturup ağlamıştım, annemin cok kızdığını hatırlıyorum. Annemi ziyaretçiler dizisinden biri zannederdim. uzaydan gelen bi visitors annemi öldürmüş ve yerine geçmiş diye suratından maskesini çıkarmaya çalışıp annemin suratını yolardım.